the life of monkey girl!!

วันนี้มาแนวอารมณ์ upset เล็กน้อย ซึ่งถือว่าดีกว่าเมื่อวานมากมายหลายเท่าตัว

ไม่ทราบว่าคนที่มีคนรักที่ต้องอยู่ไกลกันใน exteen หรือ ในโลกนี้มีมากมายเท่าไหร่ monkey-girl เองก็เป็นคนหนึ่งที่มีคนรักที่อยู่ไกลกัน ไม่ใช่ไกลกับแบบจากไปเรียนต่อ หรือไปทำงานโดยที่ต้องรอเป็นปีๆ ถึงจะกลับมาได้เจอกัน

เขาทำงานแบบที่ต้องเดินทางไปหลายประเทศทั่วโลก และทำงานอยู่ที่นั่นเป็นระยะเวลาหนึ่ง จากนั้นก็กลับมาอยู่บ้านระยะหนึ่ง แล้วก็ต้องเดินทางไปประเทศอื่นอีก ครั้งนี้เขากลับมาอยู่ได้ไม่เต็ม 2 อาทิตย์ดีแล้วก็เดินทางกลับไปทำงานต่อที่ mexico กำหนดที่วางไว้คือทำไปจนสิ้นเดือนนี้ ถ้าไม่มีเปลี่ยนแปลงอะไร จากนั้นมึงานที่อเมริกา 1 วัน แล้วไปต่อที่ฟิลิปปินส์ ไม่รู้ว่าจะพอมีช่องว่างให้กลับมาที่นี่ได้บ้างหรือเปล่า แต่เขาวางแผนจะหยุดรับงานช่วง กลางเดือนสิงหาไปจนถึงตลอดเดือนกันยา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเชื่อได้แค่ไหน เพราะตอนแรกก็สัญญาว่าจะว่างตลอดเดือนมิถุนายนแท้ๆ สุดท้ายกำหนดการทำงานก็ทีเหตุให้หยุดกลางคัน (ถึงได้กลับมา 2 อาทิตย์) แต่ก็ถูกเลื่อนไปเป็นเดือนหน้าตลอดทั้งเดือนแทน

เมื่อวานตอนที่จากไป monkey-girl ก็เศร้ามากๆ ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าครั้งนี้คงชิวๆ แต่ก่อนเขาจะไปเขาดันมากอดเราไว้เงียบๆ พักใหญ่ จนเราแอบน้ำตาไหล จากนั้นก็กระซีบว่าจะรีบกลับมา ผลสุดท้ายหลังจากเขาไปแล้วเราร้องไห้หนักมากๆ กว่าครั้งที่ผ่านมา รู้สึกโหวงเหวงอย่างไม่เคยเป็น

แต่ว่าก็ต้องพยายาม ยังไงก็ยังคงพบกับสถานการณ์แบบนี้อีกหลายครั้งและต้องผ่านมันไปให้ได้ สักวันคงชินและไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ อย่างน้อยยังดีที่เราได้คุยกันทุกวันตลอดเวลาที่เราทั้งคู่ยังตื่นอยู่ตรงกัน (เนื่องจากเวลามันต่างกัน) ถึงจะเป็นแค่ตัวอักษร หรือเสียง หรือภาพผ่านกล้อง ก็ยังดี ถึงมันเทียบกันไม่ได้เลยกับการที่มีตัวอยู่ก็เถอะ

ดีใจที่วันนี้รู้สึกดีกว่าเมื่อวานเยอะ แต่ก็ยังเศร้าๆ อยู่ดี ตั้งใจจะศึกษาเรื่องการถ่ายภาพและการปรับแต่งภาพถ่ายด้วย photoshop เพื่อเป็นการ distract ตัวเองจากการคิดถึงคนๆ นั้นมากไป

เอาล่ะ พยายามเข้านะ สู้ต่อไป monkey girl!!